Abstract
Mazkur maqolada Amiriy ijodida qo‘llangan takrorlarning lingvopoetik xususiyatlari tadqiq etilgan. Ularning she’riy nutqning ritmik ohangdorligini ta’minlash,muayyan poetik mazmunni ta’kidlash, obrazlilikni yuzaga keltirish hamda matnning semantik yaxlitligini ta’minlashdagi o‘rni ochib berilgan. Amiriy g‘azallarida so‘z, so‘z birikmasi, misra, radif va sintaktik konstruksiyalarning takroriy qo‘llanishi lingvopoetik jihatdan tahlil qilinib, takrorning shoir uslubini shakllantirishdagi roli aniqlandi.References
1. Каримов С. Ўзбек тилининг бадиий услуби. Фил.фанл.д-ри....дисс.автереф. -Тошкент, 1993.
2. Лапасов Ж. Бадиий матн ва лисоний таҳлил. -Тошкент: Ўқитувчи, 1995.
3. Бобоев Т. Шеър илми таълими. -Т.: Ўқитувчи, 1996.
4. Хожиаҳмедов А. Мумтоз бадиият малоҳати. -Тошкент: Шарқ, 1999.
5. Жирмунский В. Теория литературы. Поэтика. Стилистика. -Л., 1977.
6. Рихсиева Г. Шеъриятдаги гапларнинг актуал бўлинишида анафораларнинг ўрни. Фил.ф.н....дисс.автореф. -Тошкент, 1999.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.