Abstract
Ушбу мақолада Фахриддин Муборакшоҳнинг “Одоб ал-ҳарб ва-л-шижоат” (“Уруш ва ботирлик одоби”) асари мўғул босқинидан олдинги даврда туркийлар, форслар, ҳиндлар ва арабларнинг ҳарб иши ва тажрибасига оид муҳим манба сифатида кўрсатилади. Асарда шунингдек румликлар (Рим–Византия), чинликлар (Хитой) ва фаранглар (Франция ва умуман Европа халқлари)нинг ҳарбий тажрибаси насиҳат усулида баён қилинади. Муаллиф отлар ва уларнинг ҳарбий ишлатилиши, қуроллар ва асбоб-ускуналар, қўшин тузилиши ва ҳарбий маҳорат, ўрдугоҳ ташкилоти ва ҳарбий муҳандислик ҳамда қўшин таъминоти каби масалаларни бир бутун ҳолда ёритади.
References
1. “Fakhr-i Mudabbir”. Islam, Judaism, and Zoroastrianism. Encyclopedia of Indian Religions. 2018. P. 221 – 222.
2. Ananiasz Zajączkowski. Le Traité Iranien de l'Art Militaire: Ādāb al-Ḥarb wa-sh-Shajāʿa du XIIIe siècle. Warsaw. 1969.
3. Bosworth E. The Later Ghaznavids: Splendour and Decay. New Delhi. 1977.
4. Herman Yethé. Catalogue of Persian Manuscripts in the Library of the India Office. Volume 1. London. 1903.
5. Michael O’neal. “Fakhr-i Mudabbir”. Islam, Judaism, and Zoroastrianism // Encyclopedia of Indian Religions. 2018.
6. Mustafa Kara. Âdâbu’l-harb ve’ş-şecâ'a adli еserin ilk еdi bölümünün çevirisi ve değerlendirmesi. Ankara. 2021.
7. Yasin Tekin. Edebiyat, Tarih ve Hadis Üçgeninde Bir Siyâsetnâme Olarak Âdâbü’l-ḥarb ve’ş-şecâʿa // İlahiyat Akademi. Haziran. 2025. sayi. 67-92.
8. Нажмутдинова У. Военная лексика сочинения “Адаб ал-харб ва-ш-шоджаат” Мубаракшаха (ХIII в.). Автореферат диссертaции кандидата филологических наук. Душанбе. 1991.
9. علی نویدی ملتی. بهسی در باب بحرالانساب مبارکشاهی و مولیف آن. تهران. ۱۳۹۳
10. فخرالدین مبارکشاه. آداب الحرب و الشجاعه. تهران. ۱۳۴۶
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.