Abstract
Mazkur maqolada arab tilida enantiosemiya hodisasining lingvopragmatik xususiyatlari tahlil qilinadi. Klassik va zamonaviy tilshunoslarning qarashlari asosida ushbu hodisaning lingvistik maqomi, uning antonimiya, polisemiya va omonimiya bilan munosabati oʻrganiladi. Tadqiqot jarayonida enantiosemik birliklarning yuzaga kelish sabablari, ularning semantik taraqqiyoti hamda nutq jarayonidagi funksional jihatlari aniqlanadi. Ayniqsa, kommunikativ-situativ omillar, nutq egasining maqsadi va psixologik holati bilan bogʻliq holda enantiosemiyaning namoyon boʻlishi alohida eʼtibor markaziga olinadi. Shuningdek, enantiosemiyaning etnolingvistik va psixopragmatik omillari ham koʻrib chiqiladi. Tadqiqot natijalari enantiosemiyani polisemiyaning maxsus koʻrinishi sifatida talqin qilish ilmiy jihatdan asosli ekanligini koʻrsatadi.References
1. Sibavayh. Al-Kitāb. – Qohira: Dār al-Kutub, 1988.
2. Qutrub. Kitāb al-Aḍdād. – Bayrut: Dār al-ʼIlm, 1990.
3. Abu Bakr al-Anbariy. Kitāb al-Aḍdād. – Bagʻdod: Dār al-Fikr, 1987.
4. Abu Tayyib al-Lughaviy. Kitāb al-Aḍdād fī kalām al-ʼArab. – Bagʻdod, 1985.
5. Ibn Faris. Maqāyīs al-lugha. – Bayrut: Dār al-Fikr, 1979.
6. Abu Hotam as-Sijistoniy. Kitāb al-Aḍdād. – Bayrut: Dār al-ʼIlm, 1995.
7. V. Shersl. Über Enantiosemiologie. – Praha, 1883.
8. K. Abel. Über den Gegensinn der Urworte. – Leipzig, 1884.