Keywords
How to Cite
Abstract
Мазкур мақолада сиёсий партияларнинг жамоатчилик билан алоқаларини ташкил этишнинг жаҳон амалиётидаги замонавий тенденциялари тизимли таҳлил қилинган. АҚШ, Буюк Британия, Германия ва бир қатор ривожланган демократик давлатлар мисолида сиёсий партияларнинг коммуникация стратегиялари, оммавий ахборот воситалари билан ишлаш амалиёти ҳамда рақамли платформалардан фойдаланиш усуллари ўрганилган. Шунингдек, сиёсий коммуникация назариялари доирасида партиялар ва жамоатчилик ўртасидаги ўзаро таъсир механизмлари илмий жиҳатдан очиб берилган. Тадқиқот натижалари сиёсий партиялар фаолиятида очиқлик, икки томонлама мулоқот, рақамли трансформация ва жамоатчилик фикрига таяниш тамойиллари ҳал қилувчи аҳамият касб этаётганини кўрсатади
References
1. Bernays E. Crystallizing Public Opinion. – New York: Boni and Liveright, 1923. – 218 p.
2. Grunig J.E., Hunt T. Managing Public Relations. – New York: Holt, Rinehart and Winston, 1984. – 550 p.
3. McQuail D. McQuail’s Mass Communication Theory. – 6th ed. – London: Sage Publications, 2010. – 632 p.
4. Kotler P. Marketing for Nonprofit Organizations. – 2nd ed. – New Jersey: Prentice Hall, 2008. – 544 p.
5. McNair B. An Introduction to Political Communication. – 5th ed. – London: Routledge, 2011. – 256 p.
6. Castells M. Communication Power. – Oxford: Oxford University Press, 2009. – 608 p.
7. Habermas J. The Structural Transformation of the Public Sphere: An Inquiry into a Category of Bourgeois Society. – Cambridge: MIT Press, 1989. – 320 p.
8. Norris P. Digital Divide: Civic Engagement, Information Poverty, and the Internet Worldwide. – Cambridge: Cambridge University Press, 2001. – 303 p.
9. Louw E.P. The Media and Political Process. – London: Sage Publications, 2005. – 304 p.
10. Blumler J.G., Coleman S. Democracy and the Media: Revisited // Javnost – The Public. – 2015. – Vol. 22. – No. 2. – P. 111–128.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.