Abstract
Mazkur maqolada 1950–1960-yillarda O‘zbekiston tasviriy san’ati rivojlanishining asosiy yo‘nalishlari tahlil qilinadi. Urushdan keyingi davrda portret, peyzaj, janrli kartina va kitob grafikasida kuzatilgan uslubiy yangilanishlar, milliy mazmunni anglashga intilish va sosialistik realizm tamoyillarining ta’siri yoritiladi. Shuningdek, rassomlar maktabining shakllanishi, pedagogik faoliyat, ijodiy uyushmalarning roli hamda haykaltaroshlik va monumental san’atdagi kadrlar yetishmasligi kabi muammolar ochib beriladi.References
1. Такташ, Р.Х. Изобразительное искусство Узбекистана (вторая половина XIX в. — шестидесятые годы ХХ в.). – Ташкент: Фан, 1972. – 250 б.
2. Муҳитдинов, Нуритдин. Гўзаллик завол билмайди // Совет Ўзбекистони санъати. – Тошкент, 1987. – №6. – Б. 15–16.
3. Устабоева, Х.Д. Совет ҳокимияти йилларида Ўзбекистон санъати. – Тошкент: Қизил Ўзбекистон, Правда Востока ва Ўзбекистони Сурх бирлашган нашриёти, 1957. – 35 б.
4. Тошкент ҳақиқати газетаси. – 1956 йил 28 апрель.
5. Абдуллаев, Лутфулла. Халққа хизмат қилайлик // Совет Ўзбекистони санъати. – Тошкент, 1988. – №1. – Б. 3.