Abstract
Ushbu maqola XVI–XVII asrlarda Markaziy Osiyo xonliklari (Buxoro va Xiva) diplomatiyasining huquqiy, institutsional va geosiyosiy xususiyatlarini tadqiq etadi. Tarixshunoslikda chuqur ildiz otgan "mintaqaviy yakkalanish" (izolyatsiya) nazariyasi tanqidiy qayta ko‘rib chiqilib, mintaqa davlatlarining o‘zgaruvchan xalqaro vaziyatga faol "geosiyosiy moslashuv" (adaptation) strategiyasi ochib berilgan. Birlamchi manbalar tahlili asosida diplomatiyada Islom huquqi (Shariat) va qadimgi turk-mo‘g‘ul an’analari (Yaso) o‘rtasidagi "huquqiy dualizm", shuningdek, Shig‘ovul va Parvonachi kabi institutsional lavozimlarning o‘rni ilmiy asoslangan.References
1. Bartold V.V. Turkiston madaniy hayoti tarixi. – Toshkent, 1993. – 205-b.
2. Mirzo Muhammad Haydar. Tarixi Rashidiy / Mas’ul muharrir A. O‘rinboyev. – Toshkent: Fan, 1996. – 728 b.
3. Muqimov Z. Shayboniylar davlati va huquqi (Tarixiy-huquqiy tadqiqot). – Toshkent: Adolat, 2007. – 184 b.
4. Zamonov A. Buxoro xonligi tarixi: Ashtarxoniylar davri. – Toshkent: Bayoz, 2021. – 256 b.
5. Semyonov A.A. Ocherk ustroystva sentralnogo administrativnogo upravleniya Buxarskogo xanstva. – Stalinabad, 1948. – S. 45-48.
6. Burton Audrey. The Bukharans: A Dynastic, Diplomatic, and Commercial History, 1550–1702. – Curzon Press, 1997. – 624 p.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Copyright (c) 2026 Bekpolat Sarsenbay uli Kojanazarov (Author)