Abstract
Mazkur maqolada o‘zbek sheʼriyatida inson kontsepsiyasi va ruhiy olam tasvirining nazariy asoslari tahlil qilinadi. Inson obrazining badiiy tafakkur markazida turishi, uning ichki kechinmalari, maʼnaviy-axloqiy qiyofasi, jamiyat va borliq bilan munosabati sheʼriyatning yetakchi poetik masalalaridan biri sifatida yoritiladi. Shuningdek, mumtoz va zamonaviy o‘zbek sheʼriyatida insonning ruhiy dunyosi turli badiiy vositalar, ramzlar, ruhiy parallelizm, ichki monolog, lirik kechinma orqali ifodalanishi nazariy jihatdan asoslanadi. Maqolada inson kontsepsiyasining falsafiy, estetik va adabiyotshunoslikka oid talqinlari hamda o‘zbek sheʼriyati taraqqiyotidagi o‘rni ochib beriladi.References
1. Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Estetika. Birinchi jild. Rus tilidan M.Abdullayev tarjimasi. – Farg‘ona. 2011. – 400 b.
2. Freyd Zigmund. Psixopatologiya obydennoy jizni. http://www.litmir.ru
3. Bakhtin M. Romanda zamon va xronotop. – Toshkent: Akademnashr, 2015. – B. 77–84.
4. Berdyaev N.Jamiyat hayotida so‘z va voqelik. // Jahon adabiyoti. Toshkent. 2006. – B.
5. Qo‘shjonov M. Oybek mahorati. – Toshkent: Adabiyot va san’at, 1965; Abdulla Qahhor mahorati. – Toshkent: G‘afur G‘ulom nomidagi Adabiyot va san’at, 1988. – 232 b.; O‘zbekning o‘zligi. Toshkent: Xalq merosi, 1994. – 136 b.
6. Qayumov A. Dilkusho takrorlar va ruhafzo ash’orlar. – Toshkent: Sharq, 2014.
7. Normatov U. Qodiriy mo‘jizasi. – Toshkent: O‘zbekiston, 2010. – 116 b.