Abstract
Mazkur maqolada personifikatsiyaning badiiy nutqdagi o‘rni, uning lingvostilistik va semantik xususiyatlari kompleks tarzda tahlil qilinadi. Personifikatsiya jonsiz narsalar, tabiat hodisalari va mavhum tushunchalarga insoniy xususiyatlar berish orqali tasvirni jonlantiruvchi muhim badiiy vosita sifatida talqin etiladi. Tadqiqotda stilistik, semantik va kontekstual tahlil metodlari asosida Muhammad Yusuf she’riyati materiallari o‘rganildi. Natijada personifikatsiyaning obraz yaratish, estetik ta’sirni kuchaytirish hamda muallifning individual uslubini shakllantirishdagi roli asoslab berildi.References
1. Abdurahmonov, A. (1996). Stilistika asoslari. Toshkent: O‘qituvchi.
2. Abrams, M. H., Harpham, G. G. (2015). A glossary of literary terms (11th ed., p. 119). Boston, MA: Cengage Learning.
3. Jakobson, R. (1987). Language in literature. Cambridge, MA: Harvard University Press.
4. Leech, G. (2008). Language in literature: Style and foregrounding. London: Pearson.
5. Simpson, P. (2004). Stylistics: A resource book for students. London: Routledge.
6. Sulton, I. (1980). Adabiyot nazariyasi. Toshkent: O‘qituvchi.
7. Vinogradov, V. V. (1971). O yazyke khudozhestvennoy literatury. Moscow: Nauka.
8. Wales, K. (2011). A dictionary of stylistics. London: Routledge.
9. Yusuf, M. (2007). Saylanma. Toshkent: Sharq.
10. Yusuf, M. (2014). Saylanma. Toshkent: Sharq.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.