Abstract
Mazkur maqolada antroponimlashgan birliklarning stilistik xususiyatlari lingvistik va lingvokulturologik nuqtai nazardan tahlil qilinadi. Tadqiqotda antroponimlashuv jarayoni, uning semantik va stilistik mexanizmlari, shuningdek, til tizimidagi funksional o‘rni ilmiy asosda yoritiladi. Antroponimlashgan birliklarning nutqdagi ekspressivlik, baholovchilik va obrazlilikni kuchaytirishdagi roli tahlil qilinadi. Maqolada turli til birliklarining antroponimlashuvi natijasida yuzaga keladigan stilistik effektlar, ularning badiiy matn va ommaviy nutqdagi qo‘llanilish xususiyatlari ko‘rib chiqiladi. Shuningdek, antroponimlashgan birliklarning pragmatik funksiyalari va kommunikativ vazifalari aniqlanadi. Tadqiqot natijalari shuni ko‘rsatadiki, antroponimlashgan birliklar tilning stilistik boyligini oshiruvchi muhim vosita bo‘lib, ular orqali nutqda obrazlilik, emotsionallik va individual mualliflik uslubi namoyon bo‘ladi.References
1. Суперанская А.В. Обшчая теория имени собственного. - Москва: Наука, 1973. - 366 с.
2. Виноградов В.В. Стилистика. Теория поетической речи. - Москва: Наука, 1963. - 255 с.Galperin I.R. Stylistics. - Moscow: Vysshaya shkola, 1981. - 334 p.
3. Crystal D. The Cambridge Encyclopedia of Language. - Cambridge: Cambridge University Press, 2003. - 499 p.
4. Акҳманова О.С. Словар лингвистических терминов. - Москва: Советская энциклопедия, 1966. - 608 с.
5. Ullmann S. Semantics: An Introduction to the Science of Meaning. - Oxford: Blackwell, 1972. - 278 p.
6. Leech G. A Linguistic Guide to English Poetry. - London: Longman, 1969. - 240 p.
7. Arnold I.V. Stilistika sovremennogo angliyskogo yazyka. - Moskva: Flinta, 2002. - 384 s.
8. Safarov Sh. Lingvokulturologiya asoslari. - Toshkent: Fan, 2008. - 220 b.
9. Nurmonov A. Tilshunoslik nazariyasi. - Toshkent: O‘zbekiston, 2012. - 280 b.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.